Φαρμακευτικές Συμβουλές

Αποφυγή λήψεως μη αναγκαίων φαρμάκων
Ένα σημαντικό στοιχείο είναι ότι οι ασθενείς πρέπει να έχουν καλή επαφή με τον θεράποντα ιατρό τους και να τον συμβουλεύονται για τυχόν χορήγηση φαρμάκων από άλλους γιατρούς, π.χ. αντιβιοτικά. Απαγορεύεται η χρήση αντιφλεγμονώδων φαρμάκων (ασπιρίνη, πονστάν) γιατί προκαλούν έξαρση ή υποτροπή της νόσου.
Θεραπεία με ειδικά φάρμακα
Ο σκοπός της θεραπείας είναι να υποχωρήσει η φλεγμονή του εντέρου και να βελτιωθεί η γενική κατάσταση του ασθενούς. Αρκετοί τύποι φαρμάκων, μόνα τους ή σε συνδυασμό, μπορεί να επιτύχουν αυτό το αποτέλεσμα. Τα φάρμακα αυτά είναι η σουλφασαλαζίνη και τα νεότερα παράγωγα της (5-ASA) (εμπορικά ονόματα Salofalk, Asacol, Pentasa) που χορηγούνται σε χάπια, υποκλυσμούς ή υπόθετα.
Όταν η νόσος είναι σε έξαρση, η θεραπεία περιλαμβάνει κορτιζόνη (Presolon) σε δόσεις και χρονική διάρκεια που καθορίζει ο θεράποντας γιατρός. Σε ορισμένους ασθενείς για να διατηρηθεί η νόσος σε ύφεση είναι απαραίτητη η θεραπεία με ανοσοκατασταλτικά φάρμακα όπως η Αζαθιοπρίνη ή η 6-μερκαπλοπουρίνη. Η δράση  των φαρμάκων αυτών αρχίζει μετά από 2-3 μήνες και γι’; αυτό είναι απαραίτητο να χορηγείται παράλληλα κορτιζόνη για το διάστημα αυτό. Σε ορισμένους ασθενείς με νόσο Crohn και συρίγγια μπορεί να χορηγηθούν αντιβιοτικά όπως μετρονιδαζόλη και σιπροφλοξασίνη.
Τα τελευταία 5 χρόνια, μία νέα ομάδα φαρμάκων, οι λεγόμενοι βιολογικοί παράγοντες, έχουν χρησιμοποιηθεί για την θεραπεία των ΙΦΝΕ που είναι ανθεκτικές στις άλλες θεραπείες. Τα φάρμακα αυτά, χορηγούνται είτε ενδοφλέβια (infliximab, κάθε 2 μήνες), είτε υποδόρροια (adalimumab κάθε δεύτερη εβδομάδα) και έχουν αποτέλεσμα στο 70% περίπου των ασθενών που δεν απαντούν στις άλλες θεραπείες.
Επειδή τα φάρμακα αυτά είναι ισχυρά ανοσοκατασταλτικά, δηλαδή μειώνουν την άμυνα του οργανισμού στις λοιμώξεις (π.χ. φυματίωση), ενώ μπορεί να έχουν σοβαρές παρενέργειες από το νευρικό σύστημα, είναι απαραίτητη η στενή παρακολούθηση των ασθενών κατά τη διάρκεια της θεραπείας.